اگر بخواهید در قالب داستان و شعر و کلا کتاب؛ دین را به بچه در سنین مختلف بفهمانید چه کارهایی می شود کرد؟
لطفا مدتی به صورت جدی روی این مطلب و تیمی که می شود برایش تشکیل داد فکر کنید.
بدون نیم نگاهی به قوانین وشرع اسلام, مردم ما هرآنچه که رسانه ها می گویند باور دارند , اما سؤال اینجاست که قرآن چه می گوید !
اگر شخصی جان خود را بخاطر نجات دیگران به خطر اندازد شجاع ودلیر خوانده می شود وهمه جامعه او را محترم می شمارند اما اگر فلسطینی باشد وسعی کند فرزندش یابرادرش را نجات دهد تا مبادا دستش بشکند یا ازمادرش دفاع کند تاکه مورد تجاوزقرار نگیرد یا از منزلش دفاع کندتاکه ویران نشود به او تروریست می گویند .
اما ، چرا وقتی یک زن مسلمان این کار را انجام دهد ، مورد ملامت قرار می گیرد ؟
حقوق و آزادی هر دختری ایجاب می کند که به دانشگاه برود و هر چه را که دلش می خواهد می تواند بپوشد ...
اما دختر با حجاب مسلمان از ورود به دانشگاه منع می شود !
آید آن روز که من، هجرت از این خانه کنم؟
از جهان پرزده، در شاخ عدم لانه کنم؟
رسد آن حال که در شمعِ وجود دلدار
بال و پـر سوخته، کارِ شب پروانه کنم؟
روى از خانقه و صومعه برگردانم
سجده بر خاک در ساقى میخانه کنم؟
حال، حاصل نشد از موعظه صوفى و شیخ
رو به کوى صنمى واله و دیوانه کنم
گیسو و خال لبت دانه و دامند، چسان
مرغ دل فارغ از این دام و از این دانه کنم؟
شود آیا که از این بتکده، بر بندم رخت
پر زنان، پشت بر این خانه بیگانه کنم؟
حضرت امام صادق(ع) فرموده است: روز رستاخیز سروشى از درون عرش ندا مىدهد رجبىها کجایند؟ گروهى برمىخیزند که چهرهشان براى مردم محشر مىدرخشد، بر سرشان تاج پادشاهى آکنده از مروارید و یاقوت است. همراه هر یک از ایشان هزار فرشته از سوى راست و هزار فرشته از سوى چپ ایستادهاند و به او مىگویند اى بنده خدا! کرامت خداى بر تو گوارا باد! از عرش هم ندا مىآید که اى بندگان من! سوگند به عزت و جلال خودم جایگاه شما را گرامى و عطاى شما را جزیل قرار مىدهم و غرفههایى از بهشت به شما ارزانى مىدارم که از زیر آن جوىها جارى است و جاودانه در آن خواهید بود و پاداش عملکنندگان چه نیکوست، شما براى من در ماهى، روزهی مستحبى گرفتید که حرمت آن ماه را بزرگ و حق آن را واجب کردهام. اى فرشتگان من! اى بندگان و کنیزکان مرا به بهشت درآورید. امام صادق اضافه فرموده که این پاداش کسى است که چیزى از ماه رجب را روزه بگیرد، هر چند یک روز از دهه اول یا دوم یا آخر آن باشد. (روضةالواعظین، ج2، ص402)
گره ای که بر روزها و لحظه هایمان خورده و برکت تفکر را از زندگیمان سلب نموده؛ 
